MUSİBETLERDEN NE ZAMAN DERS ÇIKARACAĞIZ?

Bir yanlış yapılır, görmezden gelinir. İkinci kez yaşanır, yine gereği yapılmaz. Sonunda iş büyür, vatandaş mağdur olur. O zaman bolca açıklamalar yapılır, sorumlular aranır.

Bir ülkede ihmaller tekrarlanıyor, şikâyetler sonuçsuz kalıyor ve vatandaş hakkını aramak için kapı kapı dolaşıyorsa yalnızca hata yapanları suçlamak yetmez.

Yanlışları zamanında görmeyen veya gördüğü hâlde gereğini yapmayan denetim mekanizmasını da sorgulamak gerekir.

Çünkü denetim, sadece evrak üzerinde yapılan bir işlem değildir. Yanlışları zamanında tespit etmek, gerekli tedbirleri almak ve vatandaşın mağdur olmasını önlemek için vardır. Bunlar yapılamıyorsa ortada ciddi bir sorun var demektir.

Kanunlarımız, yönetmeliklerimiz, genelgelerimiz ve talimatlarımız var. Peki, bunca kurala rağmen aynı yanlışlar neden tekrarlanıyor?

Biraz geriye dönüp şöyle bir bakalım.

1980’lerden bu yana banker krizleri, batan bankalar, finansal çöküşler, vurgunlar ve yolsuzluk iddiaları gündemimizden hiç eksik olmadı.

Her olaydan sonra ders çıkaracağımızı söyledik. İnsanlar mağdur oldu, ekonomik kayıplar yaşandı, incelemeler yapıldı. Aradan zaman geçti, benzer sorunlar yeniden karşımıza çıktı.

Son dönemde yatırım fonlarıyla ilgili gündeme gelen yolsuzluk iddiaları da aynı soruyu yeniden akla getiriyor.

Elbette iddialar araştırılmalı, deliller değerlendirilmeli ve sorumluluğu kanıtlanan kişiler hukuk önünde hesap vermelidir.

Ancak sadece kriz ortaya çıktıktan sonra harekete geçmek yeterli mi?

Riskler zamanında görüldü mü?

Denetim mekanizmaları görevini gerektiği gibi yaptı mı?

Yatırımcıyı koruyacak tedbirler alınabilir miydi?

İşte bunlar cevaplanması gereken sorulardır.

Önemli olan, devlet aklıyla zarar ortaya çıkmadan gerekeni yapabilmektir.

Üstelik mesele yalnızca finans piyasalarıyla sınırlı değil.

Kamuda da özel sektörde de aynı anlayış geçerli olmalı.

Hiç kimsenin makamı, unvanı, siyasi yakınlığı veya ekonomik gücü hesap vermesinin önüne geçmemeli. Şikâyetler ciddiye alınmalı, uyarılar takip edilmeli ve ihmali bulunanlardan hesap sorulmalıdır.

Aksi hâlde denetim, vatandaşın hakkını koruyan bir güvence olmaktan çıkar, formaliteden yapılmış bir işlemden ibaret kalır.

"Bir musibet, bin nasihatten iyidir.” diyorlar...

Neden ders çıkarmak için illa da insanların mağdur olması, kurumların zarar görmesi veya bir musibetin yaşanması mı gerekiyor?

Mevzuatımız var, kurumlarımız var. Eksik olan, kuralları herkese eşit uygulamak ve gerektiğinde sorumlulardan hesap sormaktır.

Bunca yıldır yaşananlardan hâlâ ders çıkaramıyorsak dönüp kendimize bir bakmamız gerekiyor.

Son söz: Her musibetten sonra aynı sözleri söyleyerek yolumuza devam edecek olur ve ders çıkarıp gereğini yapmaz, denetim mekanızmalarını etkin kılmazsak, bu gidişatla daha çok nasihat dinleriz.

Selam ve saygıyla...